23-03-09

Ingebonden voetjes

In de taallessen lezen we het verhaal van Witte Lelie, een meisje uit het oude China, waarvan de voetjes werden ingebonden.

Omdat jullie zo nieuwsgierig waren, vind je hieronder een tekst met uitleg over het voetbinden.

De eerste lotusvoeten werden gesignaleerd tijdens de Tang-dynastie (618- 907 na Chr.). Toen werd dit toegepast bij de edelen. Het begon (volgens de overleveringen) als een schoonheidsideaal van een Keizerlijke danseres die van nature kleine voetjes had. De Keizer was hierover zo in de wolken  dat andere vrouwen wedijverden om ook kleine voetjes te hebben, wat op gezonde en normale manier dus onbegonnen werk was. Zo waren de eerste stappen van het inbinden geboren. Ook de buiten de Keizerlijke vrouwen wilden dat hun kinderen het ideale schoonheidsideaal waren, want een Keizer plezieren stond hoog in het vaandel. Zo begonnen moeders de voetjes van hun kinderen in te binden om ze kleiner te houden. Deze tactiek was nog niet met desastreuze gevolgen, maar zetten wel de noot waarna het een en ander verschrikkelijk uit de hand liep.

Het verbinden van voeten was een pijnlijke affaire. Daarom begon men er vroeg mee. Meestal tussen het derde en vijfde levensjaar. De moeder wond enkele meters windels erg strak rond de voetjes van de dochters, de manen waren gevrijwaard van deze mishandeling. Deze inwinding bestond er in alle tenen behalve de grote teen onder de voetzool te binden. Daarna werd er een (meestal steen) op de wreef van het voetje geplaatst om het te breken.

Deze mishandeling gebeurde niet onder enige verdoving. Het hoeft niet gezegd hoe afgrijselijk de arme kindjes schreeuwde, krijsten en huilden. Menig kindje viel meermaals flauw tijdens en na deze behandeling, door te helse pijnen. Helaas zouden deze pijnen nooit meer overgaan. De windsels moesten blijven en mochten enkel verwijderd worden om de voet te wassen waarna er verse windsels even strak aangepast werden. De bedoeling was de voet klein te houden, ongeacht het leed dat dit te weeg bracht. Men kan het zich amper voorstellen welke helse pijnen er toen uitgestaan werden.

Na verloop van tijd vergroeide de gebroken voet tot een misbaksel. De bal van de voet werd teruggebogen naar de hiel en de nagels van de vier tenen doorboorden de huid van de voetzool, wat nog meer pijn meebracht. Dit was er de oorzaak van dat grote flappen dood vlees moesten van de voet geknipt worden. Soms gebeurde het dat de tenen vanzelf afstierven en afvielen (in het beste geval).

De geur van deze ingebonden voetjes was ondraaglijk. Logisch ook als je denkt aan de verminking en het ingebonden houden van deze letsels. Met dood vlees tot gevolg. Het gehele misvormingproces duurde een drietal jaren, dan had de arme voet zijn walgelijke zogenaamde perfecte vorm. Helaas was er niet veel levend lichaamsdeel meer aan te vinden.
Helaas werd deze mishandeling niet gezien als een mishandeling maar als een deel van de cultuur. Vaak hadden moeders die dit hun kind zogezegd aandeden, zelf ingebonden voetjes, en zij wisten dus perfect hoeveel pijn hun kind doorstond. Helaas voor de moeders dachten ze, dat dit inbinden een must was om aan een geschikte echtgenoot te komen later.

Enkel arme mannen kozen een vrouw met niet ingebonden voeten. Tijdens de eerste onderhandelingen van schoonmoeders, was een van de eerste handelingen de rokken van het gekozen meisje opheffen om te kijken of ze wel lotusvoeten had. Zo niet, kon het echt geen geschikte vrouw zijn.

Het hoeft niet gezegd dat de arme vrouwen met de lotusvoeten, gehandicapt waren. Zij konden amper deftig lopen, snelheid kwam er al helemaal niet aan te pas, wat zich resulteerde in de kleine recht vooruit pasjes, die iedereen zo mooi vindt. Eigenlijk konden ze niet anders, wegens de onuitstaanbare pijnen die ze doorstonden bij elke stap die ze zetten. Voor de mannen was het een manier om hun vrouw onafhankelijk te maken. Door de constante pijnen die ze hadden bleven ze liever binnenhuis, wat normaal was. En kwam het de mannen niet lekker uit dat de vrouwen binnenhuis gehouden werden. De afhankelijk ten opzichte van hen, het sterke geslacht werd er enkel meer mee bevestigd.

Beeld u zich maar eens in, als vrouw met een maatje 39 nog maar (een normale, zelfs redelijk kleine schoenmaat in deze tijd, dat uw voet gereduceerd wordt tot dertien tot vijftien cm lengte???? Wanneer uw voeten van laat ons zeggen vier jaar ingebonden werden, kon men dat getal nog reduceren tot een tien cm????? Dat is kleiner dan het maatje waar uw dochter van zes mee rondloopt, brrrr.

Gelukkig kwam er een einde aan dit leed na de Chinese revolutie van 1911, waar deze inbindpraktijken verboden werden bij wet. Hoewel er toch families waren die het aandierven de voeten van hun dochters tot 1949 in te windelen. Nu is dat tijdperk gelukkig afgesloten.

Lotusvoetweetjes

  • Dit gebruik heeft een duizend jaar bestaan
  • Lotusvoetvrouwen waren een statussymbool. Hun man had het bewijs in handen dat hij een economisch nutteloze vrouw had, wat hem rijk maakte.
  • Lotusvoeten van de dames mochten nooit aangeraakt worden behalve door hun man, (zelfs niet door familie)
  • De laatste lotusschoenfabriek sloot officieel de deuren in 1998
  • De grote teen werd bespaard van mishandeling omdat die onontbeerlijk was voor het evenwicht.  

Er waren drie soorten lotusvoeten

  1. Gouden lotusvoeten --> lengte van slechts 7,5 cm
  2. Zilveren lotusvoeten --> lengte tussen de 7,5 en 10 cm
  3. IJzeren lotusvoeten --> lengte groter dan 10 cm

Ook zo blij dat jullie hier wonen en niet in het oude China?getafbeelding

11:44 Gepost door juf Maaike | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.